Bazen dünya, sesi sonuna kadar açılmış eski bir radyo gibi. Herkes aynı anda konuşuyor, herkes bir şeyleri kanıtlama derdinde, herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor.
Şehrin gürültüsü, bildirim sesleri, arka planda hiç susmayan o zihinsel uğultu...
Gürültünün ortasında kalındığında, insan kendi sesini duyamaz hale geliyor.
Oysa bazen tek yapmamız gereken, görünmez bir kumandaya uzanıp o sesi biraz kısmak. Arabanın teybini kapatıp sadece sileceklerin camdaki ritmini dinlemek gibi.
Ya da kalabalık bir odada gözlerini birkaç saniyeliğine kapatıp kendi nefesine odaklanmak.
Dünya biz gürültüyü kıstık diye dönmeyi bırakmıyor.
Hayat kaçmıyor, trenler rötar yapmıyor. Aksine, ses azaldığında imgeler netleşiyor.
Yıllardır yanından geçip gittiğin o eski binanın üzerindeki detayları, içtiğin çayın bardağa değerken çıkardığı o hafif sesi, en önemlisi de içinde bir yerlerde uzun zamandır bastırılmayı bekleyen o kırılgan düşünceyi fark ediyorsun.
Sessizlik, bir kaçış değil; zihnin kendi evine dönme şeklidir. Ve bazen en güçlü cümleler, yüksek sesle söylenenler değil, gürültü kesildiğinde duyulabilenlerdir.
